مقامات اشغالگر آمریکایی بعد از جنگ بررسی‌هایی را در آلمان شروع کردند تا ببینند رقم حقیقی کسانی که در اردوگاه‌ها جان باخته بودند دقیقاً چند نفر است. مطابق گزارشی که اینها در سال 1951 چاپ کردند کل رقم کسانی که در اردوگاه‌ها طی تمام این مدت از دست رفته بودند حدود 2/1 میلیون نفر شمارش شد که شامل کولی‌ها، اوکراینی‌ها، یهودیان، و همه ملیتهای دیگر بود. یعنی همه آنهایی که به یک مرگ طبیعی در اردوگاه‌ها مرده بودند. بنابراین، در بالاترین سطح ممکن، تعداد یهودیان جان باخته را نمی‌توان بیش از پانصد تا ششصد هزار نفر دانست. اما در مقایسه با این، ملل مسیحی تلفات به مراتب بیشتری را متحمل شدند. ملت کوچک مجارستان که کل جمعیت آن شاید از تعداد یهودیان امروز بیشتر نباشد. تعداد قربانیان جنگ در آن کشور ـ چه آنهایی که در بمبارانهای هوایی مرده بودند و یا این که در اردوگاه‌های مرگ سیبری از گرسنگی جان باخته و یا یخ زده بودند ـ حداقل به رقم یک میلیون نفر می‌رسید. حال، رقم تلفات انسانی المان چه میزان است؟ سه میلیون و ششصد هزار نفر از سربازان آلمانی در عملیات جنگی ای که توسط یهود بر رایش تحمیل شد جان باختند. یک میلیون و دویست هزار نفر دیگر از کسانی که منشأ آلمانی داشتند در پایان جنگ قتل عام شدند. یک میلیون و چهارصد هزار نفر از آلمانی ها هم در زندان ها، اردوگاه های اسرای جنگی و اردوگاه‌های توقیف و نگهداری متفقین و روسیۀ شوروی جان باختند و یا به قتل رسیدند[1].

در مورد تعداد رقم شش میلیون یهودی، تجدید نظر طلبان تاریخی معتقدند که این رقم را صهیونیست‌ها تعیین کرده‌اند و اگر چه جنگ جهانی دوم تبعات بسیاری برای مردم همه کشورهای درگیر جنگ از جمله یهودیان داشته اما به هیچ روی قتل عام یهودیان در چنین مقیاس وسیعی و با امکانات سال های 47 ـ 1943 امکان پذیر نیست. آنها درباره شمار کشته شدگان یهودی که از سوی صهیونیست‌ها ارائه شده است معتقدند از یک سو رقم “شش میلیون” برای قربانیان یهودی در طول جنگ جهانی دوم، عددی از پیش تدارک دیده شده، یا به عبارتی “عددی نمادین” است. و از سوی دیگر آمار و ارقام ارائه شده تنها بر اساس شهادت شفاهی (و تنها در یک مورد شهادت کتبی از متهمان دادرسی‌های نورمبرگ ‍‍[به نام “ویلهم هوتل[2]“] که سپس به عنوان شاهد در جایگاه شهود دعوت شدند، تهیه شده است[3].

روژه گارودی اندیشمند مسلمان فرانسوی نیز که رقم شش میلیون یهودی را تا سال 1971 واقعی می‌پنداشته در این باره چنین می‌گوید:

«در این جا می‌خواهم بازگو کنم که چگونه به غیر واقعی بودن رقم شش میلیون قربانی پی بردم، چون من هم تا سال 1971، آن را واقعی می‌دانستم.

آقای “ناحوم گلدمن[4] “، رئیس کنگره جهانی یهود، یکی از دوستان من است. حتی در خانه‌اش در بیت‌المقدس میهمان او بوده‌ام. یک روز در پاریس برایم تعریف می‌کرد که چگونه به خاطر قربانیان یهود، توانسته است غرامت سنگینی از رئیس جمهور آدنور[5] بگیرد.

آقای ناحوم گلدمن گفت: “من رقم رسمی شش میلیون را تعیین کردم[6].

مارک وبر مورخ و رئیس موسسه بازنگری تاریخی نیز می‌گوید:

«برای اثبات ادعای بی وقفه و مکرر کشتار شش میلیون یهودی، هیچ مدرک دقیقی وجود ندارد. با این حال واضح است که میلیون‌ها یهودی از جمله زندانیان آشویتس و سایر به اصطلاح اردوگاه‌های مرگ طی جنگ جهانی دوم از تنهایی می‌تواند به بروز تردیدهایی در خصوص داستان کشتار منجر شود. براساس برآورد دقیق باسلرناخریشتن[7]، یکی از روزنامه‌های مهم کشور بی طرف سوئیس در ژوئن 1946، این امکان وجود ندارد که طی جنگ جهانی دوم و تحت حکومت آلمان بیش از 5/1 میلیون یهودی اروپایی جان خود را از دست داده باشند[8].» دیوید ایرونیگ، مورخ تجدیدنظر طلب انگلیسی نیز در کتاب خویش به نام “نورمبرگ آخرین نبرد” در خصوص آمار قربانیان هولوکاست به نکات جالبی اشاره می کند. وی در این کتاب می‌نویسد: «برخی از سران صهیونیست از اوایل ژوئن 1945 توانستند علی رغم آشفتگی های آن زمان که عمداً هرگونه آمارگیری را غیر ممکن می‌ساخت، شمار دقیق قربانیان ـ یعنی رقم شش میلیون نفر ـ را اعلام کنند[9]

نکته دیگری که قابل توجه است و دروغ بودن ماجرای هولوکاست را اثبات می‌کند آمار جمعیت یهودیان، قبل و بعد از جنگ جهانی است. سالنامه‌های آمریکا قبل از جنگ در سال 1939 آمار یهودی‌ها را اعلام کرده است. همین سالنامه‌ها که توسط سالنامه‌های آمریکا قبل و بعد از جنگ اعلام شده تغییر پیدا نکرده است[10].

«آمار دیگری نیز وجود دارد و آن این که در کل اروپا در زمان جنگ سه میلیون و یکصد و بیست هزار یهودی ساکن بودند. حال نکته بعدی اینجاست که این شش میلیون از کجا آمده است و چطور دوبرابر ‍[جمعیت] یهودیان ساکن در اروپا در جنگ کشته می شوند؟ نکته جالب توجه دیگر هم این که جمعیت 600 هزار یهودی که در آلمان ساکن بودند، 400 هزارنفرشان به دستور هیتلر از آلمان اخراج شده بودند و این مسأله قبل از جنگ اتفاق افتاده بود. یعنی در آلمان، تنها 200 هزار یهودی ساکن بودند. نکته‌ای که باید به آن توجه کرد این است که آمار یهودی‌ها قبل و بعد از جنگ تغییر پیدا نکرده است[11]

با توجه به واقعیت‌های تاریخی که در مورد آنها شرح داده شد، دلایل متعددی در خصوص دروغ بودن ماجرای هولوکاست قابل ارائه است که برخی از آنها عبارتند از:

1- اگر فرض کنیم که سوزاندن یهودیان اتفاق افتاده باشد، باید یادآور شد که این تنها اتفاقی نیست که طی آن تعداد زیادی انسان با هم می‌میرند و این حوادث حتی در همین قرن بیستم بسیار اتفاق افتاده است.

2- هیچ کوره آدم سوزی یا اتاق گازی وجود نداشته است. و دلیل آن هم این است که آیا امکان دارد سوزاندن شش میلیون انسان که در طول دو یا سه سال انجام شده، هیچ مدرک تاریخی یا جغرافیایی از خود برجای نگذاشته باشد.

هیچ مدرک تاریخی، هیچ عکس یا نقشه‌ای، یا هیچ نشانه موجود در محل مورد ادعا. هیچ چیز!!

این امر به قدری واضح بوده که حتی در بعضی موارد تاریخ دانان و تاریخ نویسان صهیونیست هم مجبور به اقرار آن شده‌اند. از جمله در دهه 1980 یکی از یهودیان به نام پرفسور آرنو مایر[12] اقرار کرده “منابع موجود برای تحقیق در مورد اتاق‌های گاز کم و غیرقابل اعتمادند”.

این اقرار روشن می‌کند که اگر مدارکی وجود داشت، وی را مجبور به بیان این موضوع نمی‌کرد.

علاوه بر اینها اظهارات تمام کسانی که در نزدیکی آن اردوگاه‌ها (که ادعا می‌شود هولوکاست در آنها صورت گرفته) زندگی کرده‌اند و حتی نجات یافتگان همان اردوگاه‌ها که صحت هولوکاست را رد کرده‌اند، نادیده گرفته می‌شود.

اسناد باقی مانده از جنگ جهانی دوم، نه تنها هولوکاست را تأیید نمی‌کنند، بلکه به روشنی آن را رد هم می‌کنند! از جمله عکس‌های هوایی که از آن دوران باقی مانده مدارک خوبی برای عدم وجود کوره‌های آدم سوزی هستند.

3- اطلاعات آماری نشان می‌دهد که شش میلیون حدود 500 برابر یهودیان کشته شده در آن زمان است!

4- جنگ جهانی دوم یک جنگ خانمان سوز برای تمام بشریت بود، نه تنها برای یهودیان که شاید (دو درصد) 2% جمعیت آن را تشکیل می‌دادند.

5- هیچ سندی مبتنی بر این امر که هیتلر قصد نسل کشی یهودیان را داشته وجود ندارد.

اگر یک مرور تاریخی به اظهارات صهیونیست‌های تاریخ دان و تاریخ نگار هم بیاندازیم، مشاهده می‌شود که یکی از این افراد پرفسور مایر است که در سال 1988 اظهار داشته که بیشتر یهودیان در بین سال‌های 1942و1945 (همان سال‌هایی که صهیونیست‌ها مدعی هولوکاست هستند) بر اثر امراض طبیعی مرده‌اند تا بلاهای غیر طبیعی!

ایروینگ پس از یک کار شش ساله بر روی اسناد سری شوروی سابق اولین بیوگرافی کاملاً مستند هیتلر را منتشر کرد با نام جنگ هیتلر که جنجال فراوان به پا نمود و کار وی را به دادگاه کشانید. ایروینگ در کتاب جنگ هیتلر مدعی است که اصولاً در دوران جنگ هیچ نوعی از کشتار یهودیان (هولوکاست) در کار نبوده است. ایروینگ نشان داد که مهمترین اسناد جنگ دوم جهانی همه به طور مرموزی مفقود شده‌اند. بسیاری از یادداشت‌های روزانه سران آلمان و ایتالیا که تا مدتی پیش در آرشیوهای شوروی سابق و آلمان و سایر کشورهای اروپایی موجود بود به سرقت رفته و پنهان یا معدوم شده است. او از جمله اشاره می‌کند به یادداشت‌های روزانه موسولینی که زمانی موجود بود و اکنون وجود ندارد[13].

 

 

[1]– لوئيس مارشالكو، فاتحين جهاني (جنايتكاران حقيقي جنگ) ترجمه دكتر عبدالرحيم گواهي (تهران: موسسه فرهنگي انتشاراتي تبيان، 1377) صص182-183

[2] – Hoettl

[3] – نشريه رويداد و گزارش صهيونيسم (تجديد نظر طلب)، شماره 6-50، ص 20

[4] – Nahum Goldman

[5] – سياستمدار آلماني و باني حزب مسيحي دموكرات آلمان. وي بين سال هاي 1949 تا 1963 صدراعظم آلمان بود.

[6] – روژه گارودي، محاكمه آزادي (در مهد آزادي)، (تهران: موسسه فرهنگي انديشه معاصر، 1377) صص57- 56

[7] – Baseler Nacherichten

[8] – مارك وبر، اعتبار داز دست رفته هولوكاست، موسسه بازنگري تاريخي htt://www.ihr.com

[9] – David Ivring, Nuremberg, The las Battle, focal point, London 1996. P,p61

[10] – محمد تقي تقي پور، گفت و گو با روزنامه كيهان، “هولوكاست دروغ مقدس غرب”، 6 دي 1384، شماره 18416، ص12

[11] – محمد تقي تقي پور، گفت و گو با روزنامه كيهان، “هولوكاست دروغ مقدس غرب”، 6 دي 1384، شماره 18416، ص12

[12] – Arno mayer

[13] – عبدالله شهبازي، «مكتب تاريخي واقعي و افسانه هولوكاست.» http://www.Shahbazi.org